เรื่องเล่าจาก ป.ยุทธ :  ปลัดแก่....เรื่องเล่าจากป.ยุทธ
ชื่อผู้เขียน : ผู้ดูแลระบบ
วันเวลาที่เขียน :  14 มี.ค. 55     จำนวนผู้เยี่ยมชม :  4516  คน
ดาวน์โหลด   ไม่มีไฟล์เอกสาร
 
 

ปลัดแก่

ป.ยุทธ

            ผมยืนเหม่อลอยมองผ่านหน้าต่างสำนักงานเลยไปยังท้องทุ่งและทิวเขา  เหลือไม่กี่ปีก็จะเกษียณราชการแล้ว  แต่ผมต้องไปก่อน หลังสิ้นกันยายนปีนี้ผมต้องไป เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนแล้วหนอ   ผมได้ยื่นเรื่องขอเออร์รี่ รีไทร์ตัวเองออกไป  ออกไปจากระบบบ้าๆ บอๆ ระบบแห่งความข่มขื่น ที่ไม่เป็นธรรมในสังคมระบบราชการที่แตกต่าง แบ่งชั้นเป็นหนึ่ง,สอง ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการเป็นลูกเมียหลวง,เมียน้อยที่ถูกกฎเกณฑ์ทางสังคม กฎแห่งความยึดถือมานมนานบีบบังคับให้อยู่ในกรอบอันจำกัด

            ผมอดไม่ได้ที่จะหวนคิดถึงอดีตสมัยหนุ่มๆ สมัยนั้นผมมองโลกในแง่ดี ชีวิตอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นสูงส่งประดุจไฟกำลังลุกโหมกระหน่ำกองฟอนเหมือน

กับว่าจะไม่มีวันมอดดับ

 

               วันนั้นผมยังจำได้ดีและไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต ผมก้าวเข้าไปในสำนักงานหลังเล็กๆ ด้วยจิตใจที่ชื่นมื่นเบิกบาน

ตาชำเรืองดูเครื่องแบบบนเรือนกาย  ไม่ว่าจะเป็นเครื่องหมายประดับหน้าอก  คอเสื้อ  และขีดข้าราชการชั้นโท  บนบ่าทั้งสองข้าง  ที่ผมแสนจะภาคภูมิใจ

 

            ผมดีใจและภาคภูมิใจที่สอบเข้ารับราชการในตำแหน่งนี้ได้ตามที่ใจปรารถนา เพราะเคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องเป็นปลัด  อบต.  และกลับมาพัฒนาท้องถิ่นชนบทบ้านเกิดให้เจริญก้าวหน้า  ให้ได้  แม้ในวัยเด็กของตัวเองที่ เกิดมาเป็นลูกชาวนา  พ่อแม่ส่งให้เรียนจบแค่ชั้น  .6  ด้วยหยาดเหงื่อแรงกายที่แสนจะยากลำบากเลือดตาแทบกระเด็น  และก็หมดปัญญาที่ส่งเสียให้เรียนสูงๆไปกว่านี้  แต่ความใฝ่ฝัน  มุ่งมั่นในการเรียนของผมยังไม่หยุดนิ่ง  ผมบากหน้าเข้ากรุงเทพฯ  ทำงานรับจ้างทุกอย่างเพื่อเป็นทุนในการเรียนมหาวิทยาลัยเปิดของรัฐ  แม้จะลำบากยากเข็นสักเพียงใด  ไม่ปริปากบ่น  อดทน  อดกลั้น  มุมานะบากบั่น  พากเพียรเรียนจนสำเร็จหลักสูตรรัฐศาสตรบัณฑิต    และรับพระราชทานปริญญาบัตรอย่างภาคภูมิใจ  มีน้อยคนนักที่เป็นลูกชาวนาอย่างผม  จะประสบความสำเร็จเช่นนี้ได้  ส่วนมากมักจะเจริญรอยตามบรรพบุรุษเป็นกระดูกสันหลังของชาติ 

เหมือนโชคชะตาเข้าข้าง  ผมสอบรับราชการในตำแหน่งนี้ได้  ไม่ต้องพูดถึงว่าพ่อ  แม่ ญาติ พี่  น้อง  จะดีใจและภาคภูมิใจกับผมมากแค่ไหน  โดยเฉพาะวันที่จัดงานบายศรีสู่ขวัญ   เป็นวันที่ผมปลื้มปีติเสียจนน้ำตาไหล

 

            ผมถูกส่งมาประจำ  อบต.  ชายแดนแห่งนี้ อาจเป็นเพราะว่าสอบได้ในลำดับที่ท้าย ๆ  กระมัง  แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาหรืออุปสรรคใด ๆ  สำหรับการทำงานของชายหนุ่มผู้มีแต่ความมุ่งมั่นอย่างผม

            แม้ว่าจะเป็นพื้นที่ชายแดน  ถนนหนทางที่เชื่อมกับตัวอำเภอเป็นลูกรังฝุ่นตลบ บ่งบอกว่าห่างไกลความเจริญ  แต่..นี่แหละคือสิ่งที่ท้าทายในการพัฒนา  ดีกว่าไปอยู่ที่ที่มีแต่ถนนลาดยาง,คอนกรีต สมบูรณ์ครบถ้วนทุกสิ่งอย่าง เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะไปพัฒนาอะไร ในเมื่อเพียบพร้อมอยู่แล้ว พูดง่ายๆ ไม่มีงานให้ทำ ไม่มีที่ให้พัฒนา มันเป็นความคิด ที่อาจไม่เหมือนใคร

            งบประมาณที่ส่งมาให้ก็แสนจะน้อยนิด โชคดีที่เงินเดือนพวกเราน้อย และมีกันแค่ปลัด คลัง ช่าง แล้วก็ลูกจ้างอีกคน งบประมาณจึงพอเหลือพัฒนาไปบ้าง ปีละเล็กละน้อย แบบใจเย็นๆ ชาวบ้านที่เคยย่ำแต่โคลนตมในหน้าฝน  คลุกฝุ่นในหน้าแล้ง ก็ได้ย่ำถนนคอนกรีตเสียทีนี่เป็นผลงานของใครถ้าไม่ใช่ อบต. สมัยก่อนที่เป็นระบบรวมอำนาจการพัฒนาถนนหนทางในท้องถิ่นยิ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้จะผ่านมาสิบ ยี่สิบ สามสิบปีก็ตาม แต่พอมี อบต. ผ่านไปแค่ห้าปี สิบปีถนนคอนกรีตผุดขึ้นในแต่ละหมู่บ้านเยอะแยะราวดอกเห็ด

 

            ช่วงมี อบต.แรกๆ ปัญหายังไม่เกิดเพราะทุกคนยังใหม่ ไฟยังแรง แต่พอช่วงสิบปีให้หลังนี่สิ ความวุ่นวายกลับโหมกระหน่ำประหนึ่งว่าคลื่นยักษ์สึนามิก็ไม่ปาน

            อบต.เติบโตขึ้น ผู้บริหารเริ่มมีประสบการณ์ทั้งทางบวกทางลบ  เงินเดือนสูงขึ้น บุคลากรมากขึ้น ความต้องการของสวัสดิการต่างๆมากขึ้นเป็นเงาตามตัว แต่งบประมาณล่ะ อ๋อมากขึ้นเหมือนกันถ้าจะเทียบกับยุคแรกๆ แต่มันมากขึ้นโดยไม่มีสัดส่วนที่เหมาะสม  

            ไม่มีงบ, เงินยังไม่เข้า, งบไม่พอจ่าย, ค่าใช้จ่ายเกินสี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้ว นี่คือคำที่ได้ยินจนผมชินชากับคำพูดเหล่านี่ของเจ้าหน้าที่ เมื่อมองดูความเป็นจริงแล้ว ใช่...เจ้าหน้าที่พูดไม่ผิด ช่วงหลังๆ งบประมาณมีไม่พอจ่ายในหลายๆ เรื่อง งบก่อสร้างถนนหนทางไม่มีในข้อบัญญัติอีกแล้ว  โบนัสที่เคยได้ห้าเท่า นั่นคืออดีตที่ได้เฮ แต่เป็นไปไม่ได้ในปัจจุบัน เพราะปีที่ผ่านมาได้แค่เท่าเดียวก็นับว่าบุญหัวแล้ว

 

            เจ้าหน้าที่ทำบันทึกเสนอเข้าอบรม ผู้บริหารต้องขอเบรกไว้ก่อน จะไปดูงานกับสมาคม ผู้บริหารบอกไม่จำเป็นอย่าเสนอขึ้นมา ก่อนที่จะลงนามให้ชะลอไว้ก่อน นั่นไม่ใช่ความผิดของใคร อย่าไปโทษผู้บริหารท่านเลย เงินมีน้อยต้องใช้สอยอย่างประหยัด

            เจ้าหน้าที่คนนั้นเบิกค่าเช่าบ้าน คนนี้แม่ป่วยโอ้เป็นเร็งด้วย เบิกไปเป็นแสนๆ ปีนี้อาจต้องอดโบนัสเพราะค่าใช้จ่ายด้านเงินเดือนสวัสดิการบวกลบคูณหารแล้วนำมารวมกับยอดที่จะจ่ายโบนัสต้องไม่เกินสี่สิบ ถ้าเกินก็ต้องลดยอดโบนัสลง สรุปแล้วได้แค่ คนละ ศูนย์จุดห้าเท่า โอ้...มายก๊อด ดีกว่าไม่ได้ไม่เป็นไร ถ้าเทียบกับข้าราชการพลเรือนเรายังได้มากกว่า นึกถึงข้อนี้แล้วยืดอกได้เรายังมีอะไรที่เหนือกว่า

            แต่ถ้านึกถึงค่ารักษาพยาบาลนี่สิ เสียเปรียบเขาจริงๆ ถ้าเป็นผู้ป่วยในค่อยยังชั่วทำหนังสือรับรองได้ แต่ผู้ป่วยนอกล่ะ นัดไปแต่ละครั้งต้องสำรองจ่ายก่อน เบิกทีหลัง  ไข้หวัดเฉยๆ ไม่เป็นไรไม่กี่ตังค์ แต่ถ้าทำคีโมมะเร็งล่ะ เตรียมตังค์ไว้เยอะๆละกัน แต่พอสำรองไปแล้วกลับมาเบิกจ่าย ไม่มีงบ, เงินยังไม่เข้า, งบไม่พอจ่าย, ค่าใช้จ่ายเกินสี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้วโอ้...มายก๊อดอีกแล้ว มิหนำซ้ำเพื่อนๆ ก็พากันรังเกียจ เพราะนั่นหมายความว่าปีนี้ต้องอดโบนัส เงินเดือนสวัสดิการถูกจ่ายไปเกินสี่สิบเปอร์เซ็นต์

            นึกถึงตรงนี้ผมต้องวิ่งออกกำลังกายทุกวันเพื่อจะได้มีพลานามัยที่สมบูรณ์ไม่เป็นภาระท้องถิ่น ลูกน้องจะได้ไม่รังเกียจ  ที่จริงแล้วการแก้ปัญหาตรงนี้ไม่ยาก ก็จ่ายตรงซะก็สิ้นเรื่อง  หรือไม่ก็จัดสรรงบประมาณมาให้มากๆ อบต.ละห้าสิบล้าน ร้อยล้านจบ

           

            ผมกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานเมื่อเห็นธุรการนำแฟ้มเอกสารมาเสนอ เมื่อเสร็จจากแฟ้มแล้วหันไปกดรีโมททีวีเปิดดูข่าว เห็นมีแต่โฆษณา กับละครน้ำเน่า จึงปิดไว้ หันมาหยิบดูหนังสือพิมพ์ภาพข่าวที่ข้าราชการท้องถิ่นเรียกร้องกันยังถือป้ายชูหรา ภาพนั้นผมอดไม่ได้ที่จะเพ่งมองชายที่เดินนำหน้า เขาคือนายกสมาคมข้าราชการและลูกจ้างท้องถิ่นไทย

            ท้องถิ่นขอค่ารักษาพยาบาลระบบจ่ายตรง

            ร่าง พรบ.ระเบียบข้าราชการท้องถิ่นเมื่อไหร่จะเข้าสภา

            ลดหลักเกณฑ์ปลัดแปด

โอ...เขาแก่ลงไปมาก ก็ใช่ซินะเรายังแก่จะเกษียณในไม่กี่ปีข้างหน้า แต่เราเลือกเส้นทางเออร์รี่ ยอมแพ้ ยอมถอยให้น้องๆ รุ่นใหม่เข้ามาแทนที่  นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่นะที่พวกเขาพากันเรียกร้อง ผมจำครั้งไม่ได้ แต่จำปีได้ น่าจะเป็นยี่สิบกว่าปีแล้ว

ดูแล้วไม่มีรัฐบาลไหนจริงใจกับข้าราชการรากหญ้าหรอก มีแต่คำสรรเสริญเยินยอปอปั้นกับการพัฒนาท้องถิ่น  บางรัฐบาลดูเหมือนจะเอาใจใส่แต่ต้องมีอันอับปางทางการเมืองถูกกดดันให้ยุบสภา ไม่ก็ถูกรัฐประหาร เปลี่ยนรัฐธรรมนูญกลับไปกลับมา

 

เย็นหลังเลิกงานวันที่สามสิบกันยายน ผมเดินลงจากสำนักงานลูกน้องหอบหิ้วสัมภาระไม่กี่ชิ้นเดินมาส่งที่รถ  ผมมองพวกเขาด้วยความรู้สึกใจหายที่ต้องจากระคนเห็นใจ ต่อไปพวกเขาต้องเผชิญกับชะตาชีวิตข้าราชการท้องถิ่น อันเป็นข้าราชการชั้นสอง  แต่พวกเขามองผมด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ใช่...พวกเขาไม่มีเวลาที่จะมาคิดกับคนที่จากไป มีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะต้องคิดมากกว่านี้

 

รถเก๋งคันหนึ่งเลี้ยวเข้ามาจอดใกล้ๆ ที่ผมยืนอยู่กับลูกน้อง ผู้ที่ก้าวลงมาท่าทางบุคลิกดูดีอายุราวสี่สิบเศษๆ

หวัดครับทุกคน เขากล่าวสวัสดีโดยไม่ได้ยกมือไหว้ ผมปลัดมาใหม่ครับ วันนี้มาดูที่ทำงาน พรุ่งนี้ถึงจะมา

รายงานตัว

ลูกน้องวิ่งไปสวัสดีและเชื้อเชิญเข้าไปในสำนักงานโดยไม่สนใจผมอีกแล้ว ไม่แม้แต่จะแนะนำให้ปลัดคนใหม่รู้จักกับปลัดคนเก่า  อดีตผู้บังคับบัญชาพวกเขา

ผมแหงนมองสำนักงานอีกครั้ง อย่าไปโทษพวกเขาเลย ก็ในเมื่อเส้นทางนี้เราเลือกเอง เลือกมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ จนแก่ อยู่ อบต.นี้ตั้งแต่บรรจุจนเกษียณ เพียงแต่ยกธงขอเออร์รี่ออกก่อนสองปีเท่านั้นเอง จบชีวิตราชการในตำแหน่ง ปลัด อบต.ระดับเจ็ด เงินเดือนตัน  อายุราชการสามสิบปี ช่างเหมือนคำกล่าวที่ว่า”เกิดที่ไหนตายที่นั่น”

รถกระบะคันเก่าของผมถูกขับเคลื่อนออกจากโรงจอดที่มีป้ายบอก “ที่จอดรถปลัด อบต.” ก่อนจะเลี้ยวออกจากสำนักงานวาระสุดท้ายของระบบราชการ  ผมหยุดรถแล้วแหงนมองธงชาติที่ปลิวไสวพลางพึมพำในลำคอ

“โอ...ชาติไทยของข้าจงเจริญ”

 

 

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

 

ดาวน์โหลดเรื่องเล่าข้างต้น คลิกที่นี่

 

 
 



 


ข่าวสารบ้านเมือง : Bangkok Post | กรุงเทพธุรกิจ | ข่าวสด | คม ชัด ลึก | ฐานเศรษฐกิจ | เดลินิวส์ | ไทยรัฐ | แนวหน้า | บ้านเมือง | ประชาชาติธุรกิจ | ผู้จัดการ
มติชน | สยามธุรกิจ | สยามรัฐ | อ.ส.ม.ท | ไทยโพสต์ | ไทยนิวส์ | เชียงใหม่นิวส์ | สถานีโทรทัศน์ AStv สถานีโทรทัศน์ Nation | รับชมทีวีจากเว็บผ่านทรู
รวมเว็บบอร์ด : กรมส่งเสริมฯท้องถิ่น | สายตรงสนง.ท้องถิ่น ชม. | ชมรมนิติกรอปท. ชมรมเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ฯชมรมนักวิชาการศึกษา ชมรมช่างโยธาไทย
ชมรมจนท.จัดเก็บรายได้ ชมรมนักพัฒนาชุมชน | ชมรมเจ้าหน้าที่ธุรการ ชมรมเจ้าหน้าที่พัสดุ
..   ..  ..  ..
..
Copyright © 2009 All Rights Reserved. by www.thailocalgov.com : Thailand